پراکندگی هویتی در شهرهای جدید و راهکارهای شکلدهی به هویت مستقل (مطالعه موردی: شهر جدید پردیس)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری دانشگاه علامه طباطبائی تهران، ایران
2 استاد برنامهریزی توسعه منطقهای، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی تهران، ایران
3 استاد برنامهریزی شهری و توسعه منطقهای، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی تهران، ایران
doi
10.22054/urdp.2023.71295.1508چکیده
افزایش جمعیت، تمرکز آن در کلانشهرها، با سیاست ایجاد شهرهای جدید همراه شد. بیتوجهی به بافت فرهنگی و هویتی جمعیت مهاجر سبب ایجاد مسائلی در پایداری اجتماعی همچون عدم دستیابی به جمعیت پیشبینیشده و پسازآن عدم وجود برنامهریزی اقتصادی، منجر به عدم خوداتکایی اقتصادی در شهر جدید پردیس شد. هدف از این پژوهش بررسی پراکندگی هویتی در شهر جدید پردیس و یافتن راهکارهایی جهت ایجاد هویت مستقل است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی، بهلحاظ هدف و روش یک پژوهش کاربردی و کیفی با راهبرد تحلیل محتواست. جامعهی هدف، دو گروه شهروندان و بدنه مدیریت شهری بوده که پس از مصاحبه با 38 نفر، تشخیص اشباع نظری داده شد. ابزار جمعآوری دادهها و اطلاعات، مصاحبه هدفمند و نیمه ساختاریافته، مشاهده، اسناد شهری و ابزار تحلیل دادهها MAX QDA بوده است. پس از کدگذاری، 10 مقوله فرعی و 2 مقوله اصلی تحت عناوین «مهاجرت» و «تصویر متمایز شهر» بهدستآمده است. نتایج حاصل نشان داد که بدنه مدیریت شهری «تعاملات دوسویه بخش شمالی و جنوبی شهر» و پسازآن «گسترش پارک فناوری» را مؤثر بر ایجاد یک هویت مستقل دانسته اما شهروندان «بهکارگیری بومیان» در پارک فناوری و پسازآن «بهره از نقاط مشترک اقوام» در تعریف فعالیتهای جاذب را بر خلق هویتی خودمختار اثرگذار دانستهاند.