اندازه بحرانی گرو ههای پژوهشی و بررسی آن در ایران
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشگاه تهران، مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک، تهران، ایران
doi
چکیده
اندازه گرو ههای پژوهشی، یکی از عوامل بسیار مهمی است که کیفیت کار تحقیقاتی را تحت تأثیر قرار م یدهد. دانشمندان در ابتدا تصور م یکردند که هر چه تعداد اعضای گرو ههای پژوهشی افزایش یابد، کیفیت کار پژوهشی نیز بالا م یرود و یک ارتباط خطی بین کمیت و کیفیت گروه تحقیقاتی وجود دارد. اما مطالعات اخیر به صورت تجربی و نظری ثابت کرد که این ارتباط خطی بین کمیت و کیفیت گروه، تا یک حد خاصی حاکم است و پس از آن، افزایش بیشتر در تعداد اعضای گروه تأثیر چندانی در ارتقاء کیفیت پژوهش نخواهد داشت و د که براساس نوع رشته علمی متفاوت است. // دن پیدا م یکند. این حد خاص، توده بحرانی حد بالا نامیده ش // گروه تمایل به قطعه قطعه ش مطالعات آماری روی جامعه علمی ایرانی در رشت ههای علوم زیستی و پزشکی نشان داد که اندازه گرو ههای پژوهشی بسیار پایی نتر از توده بحرانی حد بالا م یباشد و نیاز جدی در جهت ارتقا کمیت گرو ههای پژوهشی ایران احساس م یشود.
