جایگاه فرزند در منظومۀ فکریِ عبدالرّحمن جامی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.71630/parsadab.2024.1185309چکیده
عبدالرّحمن جامی شاعر و نویسندۀ سدۀ نهم هجری، شاعر پرتلاشی در حوزۀ ادبیات تعلیمی و اندرزی است. فرزندان و کودکان در این حوزه، اهمیت بسیاری دارند . در این پژوهش، آثار فارسیِ جامی به روش تحلیلی-توصیفی بررسی شد. جامی نکات مهمی هم در حوزۀ آموزش و هم در حوزۀ تربیت فرزندان بیان کرده است: مانند بهره از روشهای بازی، نمایش، طنز، گفتگو در آموزش و یادگیری فرزندان، پاسخگو بودن والدین در برابر مطالبات و قوانین وضع شدۀ خود، اهمیّت عمل خودِ والدین در بیان اندرزها، توجه خاص به ادبیات کودک هر چند به اشاره در سدۀ نهم هجری، مشورت کردن با فرزندان در امور مهم، قدرت انتقاد فرزندان از رفتارها و عقاید نادرست والدین و انتقادپذیریِ والدین، اقرار به وجود شکاف و فاصلۀ فکری در عقاید و دیدگاههای والدین با فرزندان، کنترل فرزندان به موازات مستقل کردن تدریجیِ آنان، ایجاد محیط لذّتبخش برای فرزندان با بهره از طنز و حکایت و تمثیل، دلسوزیِ والدین و صمیمیّت با فرزندان یافتههای پژوهش نشان دادکه نظریات جامی دربارۀ تربیت فرزند، با روشهای نوین آموزش فرزندان هماهنگی دارد و همچنین شیوۀ تربیتیِ جامی بسیار نزدیک به شیوۀ تربیتیِ والدین مقتدر است؛ شیوهای که بهترین نوع تربیت است و سازگار با برخی از نظریههای روانشناسان حوزۀ تربیتی.