تبیین مدل گردشگری پایدار شهری در راستای توسعه منطقهای (مطالعه موردی: شهر ساری)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشيار گروه جغرافيا، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامي، نور، ايران.
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
https://doi.org/10.82545/uf.2024.1122970چکیده
گردشگری و توسعه منطقهای بهدقت باهم مرتبط شدهاند. سیاستگذاری گردشگری، که ابزاری است برای توسعه اقتصادی و ایجاد اشتغال، در حال تبدیلشدن به ابزاری برای توسعه منطقهای و برای حفظ و بهبود میراث یک ناحیه است. در مناطق بسیاری صنعت گردشگری یکی از بزرگترین منابع رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال است. گردشگری از طریق سیاستهای توسعه مؤثر همچنین میتواند ابزاری برای یکپارچه کردن مناطق کمتر توسعهیافته یا دادن دستیابی برابر ثمرات رشد به آنها باشد. هدف از پژوهش حاضر تبیین مدل گردشگری پایدار در راستای توسعه منطقهای در شهر ساری هست. این پژوهش از بعد هدف، کاربردی و از بعد ماهیت توصیفی-تحلیلی و میدانی هست. جامعه آماری خبرگان و متخصصان در زمینه گردشگری در شهر ساری بوده که 45 خبره از میان جامعه از طریق نمونهگیری خوشهای هدفمند انتخابشدهاند. ابزار جمعآوری اطلاعات در پژوهش حاضر، پرسشنامه بوده است که میان 45 نفر از متخصصان و خبرگان در زمینه گردشگری توزیعشده است. در بررسی معیار توان اقتصادی بهعنوان یکی از متغیرهای گردشگری پایدار شهر ساری در راستای توسعه منطقهای مشخصشده است که این معیار با میانگین (3.28) بالاتر از میانه نظری، وضعیت مناسبی در شهر ساری دارد. همچنین معیارهای بسترها و شرایط محیطی، عوامل مدیریتی با میانگینهای (3.43)، (3.15) که میانگینشان بالاتر از میانه نظری بوده، دارای شرایط مساعدی در شهر ساری بوده و معیارهای ظرفیتهای گردشگری، جاذبههای گردشگری، میزان خدمات، عوامل ساختاری، عوامل فردی به ترتیب با میانگینهای (2.81)، (2.83)، (2.45)، (2.86)، (2.64)، که پایینتر از میانه نظری محاسبهشدهاند، در شهر ساری با ضعفهایی روبرو بودهاند.