تحلیل ساختاری عوامل مؤثر بر توسعه میانافزا در اراضی قهوهای مبتنی بر رویکرد آیندهنگاری (مطالعه موردی: پادگان برونسی شهر مشهد)
نویسندگان
1 استادیار برنامهریزی شهری دانشگاه بینالمللی امام رضا (ع)، مشهد، ایران
2 کارشناسیارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه بینالمللی امام رضا (ع)، مشهد، ایران
3 کارشناسیارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه بینالمللی امام رضا (ع)، مشهد، ایران
doi
10.22054/urdp.2023.70123.1481چکیده
برنامهریزی کاربری زمین دغدغهای مهم در توسعه شهری برای پاسخگویی به نیازها، رفع چالش کمبود زمین و تعیین نحوه گسترش فیزیکی شهر است. بازتوسعۀ شهری با احیاء اراضی قهوهای که بهسبب عملکردی، امروزه متروکه و بلااستفاده ماندهاند، به بهرهبرداری بهینه از اراضی درونشهری، کاهش آلودگیها و بهبود فضای اجتماعی- اقتصادی شهر میانجامد؛ لذا این پژوهش کاربردی با روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد آیندهنگاری به تحلیل ساختاری عوامل مؤثر بر توسعه میانافزا در اراضی قهوهای پادگان برونسی مشهد و شناسایی اولویتهای مداخله پرداخته و توسط مطالعات اسنادی و پیمایشی، اطلاعات را گردآوری نموده است. نمونه آماری پژوهش 8 نفر خبره شهری است که بهصورت هدفمند انتخاب شدهاند. تعداد 15 متغیر مؤثر بر برنامهریزی پایدار اراضی قهوهای در حوزههای کالبدی- فضایی، اجتماعی- اقتصادی، مدیریتی- نهادی و زیستمحیطی شناسایی و در پنج دستۀ تأثیرگذار، دووجهی، تأثیرپذیر، مستقل و تنظیمی طبقهبندی و با نرمافزار میکمک ارزیابی شدند و سناریوهای محتمل و مطلوب تبیین گردید. نتایج بیانگر ترتیب درجه تأثیرگذاری عوامل قیمت زمین، دسترسی به امکانات و خدمات و نیز تعداد کاربری در اراضی بلااستفاده، بر پایداری برنامهریزی است؛ لذا توجه به آنها در مداخلات توسعهای محدوده مطالعاتی و محدودههای مشابه میبایست در اولویتهای تصمیمسازی و تصمیمگیری مدیران شهری قرار گیرد.
