مطالعۀ تطبیقی حقوق ایران و آمریکا‎ ‎در زمینۀ حمایت از زنان در دورۀ پساجنگ

نویسندگان

1 دانش‌آموختة دکتری حقوق خصوصی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران‏

2 استاد گروه مطالعات منطقه‌ای، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران‏

doi
10.22059/jplsq.2021.328279.2845
چکیده

بی‌تردید زنان در جریان جنگ‌های گوناگونی که جامعة بشری با آن روبه‌رو بوده، نه‌تنها قربانی منفعل نیستند، بلکه افرادی با ظرفیت‌های تأثیرگذار برآورد می‌شوند. ازاین‌رو در نظر گرفتن آنها به‌عنوان هدف در برنامه‌هایی با موضوع حمایت از سوی دولت‌ها در بعد ملی و بین‌المللی به‌منظور کاهش آسیب‌پذیری و نابرابری بر پایۀ جنسیت در جریان و در دورۀ پساجنگ، نقش مهمی در جلوگیری از خشونت دارند. نگارندگان با نگاهی انتقادی به قانون‌ها و مقررات تصویب‌شده نابرابری در عرصۀ قانون‌های پشتیبانی از این افراد از نظر جنسیت را بررسی کرده‌اند. هرچند در روش‌های قانونگذاری و قانون‌نگاری در ایران، ساختارهای اجتماعی- اقتصادی مورد توجه لازم قرار نگرفته است، اما این مطالعه به تبعیض‌های مربوط به ساختارهای اجتماعی تا متن قانون مربوط می‌شود. پرسش اصلی این است که در زمینة اجرای قانون‌های حمایت از ایثارگران، آیا زنان با تبعیض‌های جنسیتی روبه‌رو بوده‌اند؟ فرضیۀ نویسندگان این است که در اجرای این قانون‌ها، زنان با تبعیض‌های جنسیتی روبه‌رو بوده‌اند. نگارندگان با استفاده از روش بررسی تطبیقی، فرضیۀ خود را آزموده و اهمیت حمایت‌های بیشتر را در قالب «تبعیض روا» در جهت تخصیص جبران خسارت و قدردانی از فعالیت‌های صلح‌سازی زنان طرح کرده‌اند.