ارزیابی شرایط خشکسالی در استان سیستان و بلوچستان طیّ (1410- 1391) با استفاده از ریز مقیاس نمایی داده های مدل گردش عمومی جو

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری آب و هواشناسی، دانشگاه یزد

2 دانشجوی دکتری آب و هواشناسی دانشگاه یزد

3 دانشیار آب و هواشناسی گروه جغرافیای دانشگاه یزد

doi
10.22131/sepehr.2015.14011
چکیده

 در چند دهه اخیر افزایش دمای زمین باعث بر هم خوردن تعادل اقلیمی کره زمین شده و تغییرات اقلیمی گسترده‌ای را در اغلب نواحی کره زمین موجب گردیده است که از آن به عنوان تغییر اقلیم یاد می‌شود. هدف این مطالعه، پیش‌بینی تغییرات اقلیمی استان سیستان و بلوچستان با استفاده از ریز مقیاس نمایی آماری است که در آن داده‌های سناریوی A2 مدل گردش عمومی جو  ECHO-G اجرا می‌شود. برای ارزیابی، تغییرات اقلیمی و خشکسالی استان سیستان و بلوچستان در دوره آماری 1391تا 1410 توسط مدل  LARS-WG ریز مقیاس شدند. در این مطالعه از داده‌های دمای کمینه، دمای بیشینه، تابش و بارش مدل  ECHO-G و داده‌های واقعی 7 ایستگاه استان شامل چابهار، ایرانشهر، خاش، سراوان، زابل، زهک و زاهدان استفاده شده است.نتایج کلی بررسی‌ها برای دوره مذکور گویای افزایش 8 درصدی بارش در استان و کاهش تعداد روزهای یخبندان و افزایش میانگین سالانه دما در حدود 3/0 درجه سلسیوس می‌باشد. بیشترین افزایش ماهانه دما مربوط به فصل زمستان به میزان 9/0 درجه سلسیوس خواهد بود. همچنین تعداد روزهای خشک در شهرستان سراوان افزایش و در بقیه شهرستان‌ها کاهش می‌یابد و بطور کلی خشکسالی‌های این استان در دوره 1410-1391 کاهش می‌یابد.