تبیین اخلاقی ممنوعیت کالاانگاری خون و فرآوردههای خونی از منظر فقها
نویسندگان
1 استاد گروه ایمونولوژی دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، رییس سازمان انتقال خون ایران، تهران، ایران
2 دانشجوی مقطع دکتری رشته فقه و حقوق خصوصی دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. (نویسنده مسؤول)
3 دانشیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، رییس مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
4 دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22037/mfj.v8i27-26.15348چکیده
دین مبین اسلام به عنوان کاملترین دین الهی، طلایهدار حفظ حریم شخصیت انسان و کرامت انسانی میباشد و به انسان به عنوان خلیفهالله یک دید فرامادی و روحانی دارد. به این دلیل ضمن تأکید بر حفظ حریم شخصیت و حیثیت معنوی انسان به تمامیت جسمی وی نیز توجه داشته و هر گونه تعرض به تمامیت جسمی انسان را حرام و مستحق کیفر میداند، هرچند خرید و فروش انسان از این حکم مستثنی نبوده است، اما خرید و فروش اعضای بدن، از جمله خون انسان با وجود شرایط و ضرورت نجات حیات دیگران، در آرای فقها مورد مناقشه فراوان قرار گرفته است. صرف نظر از حکم خرید و فروش خون و شرایط آن، حتی در موارد ضرورت، به دلیل «سحت» و «خبث» دانستن ثمن حاصل از فروش خون، با حفظ موضع احتیاط و در قبال واگذاری حق الاختصاص، اخذ خون، بدون کالاانگاری آن مجاز دانسته شده است و به کاربردن عباراتی از قبیل «سحت» و «خبث» در نهی از ثمن حاصل از فروش خون، حاکی از دید اخلاقی فقها در مورد خرید و فروش خون میباشد.
