تبیین چگونگی پذیرش فناوری بلاکچین در بانکداری الکترونیک
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه کامپیوتر، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه اقتصاد، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/smsj.2024.422703.1949چکیده
در این مطالعه به بررسی عوامل مؤثر بر پذیرش فناوری بلاکچین در بانکداری الکترونیک پرداخته شد. برای این منظور از توسعه مدل یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری با استفاده از دو عامل واسطهای اعتماد اولیه و ریسک درک شده استفاده شد. بنابراین، قابلیت توسعه مدل یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری، از طریق دو عامل واسطهای اعتماد اولیه و ریسک درکشده، مبنای طرح فرضیات تحقیق بوده که از طریق آزمون معناداری اثر اجزای مدل بر روی پذیرش فناوری بلاکچین در بانکداری الکترونیک و با نقش میانجی این عوامل مورد آزمون قرار گرفته است. برای اندازهگیری متغیرها از پرسشنامه استفاده شده و جامعه آماری تحقیق را مدیران ارشد و میانی بانک سامان در شهر تهران تشکیل دادند. تعداد 72 نفر از آنها بهشیوه غیراحتمالی در دسترس، نمونه آماری تحقیق انتخاب شدند. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی انجام گرفت و نتایج نشان داد عوامل موثر بر پذیرش فناوری بلاکچین در بانکداری الکترونیک را میتوان شامل پیشایندهای انتظارات عملکرد و شرایط تسهیلکننده و عامل واسطهای اعتماد اولیه دانست. هر دوی این پیشایندها از طریق اعتماد اولیه نیز اثرات قابل توجهی بر پذیرش این فناوری در بانکداری الکترونیک داشتهاند، اما نقش ریسک درک شده بهعنوان یک عامل واسطهای در این مدل قابل توجه نبود. نتایج نشان داد که از میان پیشایندهای مدل توسعهیافته یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری، تنها انتظارات عملکرد بهطورمستقیم بر پذیرش این فناوری تأثیرگذار است و شرایط تسهیلکننده بهخودی خود، تاثیر قابل توجهی بر پذیرش این فناوری ندارد.
