موانع فنی تجارت خارجی در ایران در پرتو حقوق سازمان تجارت جهانی
نویسندگان
1 هیأت علمی دانشکده حقوق/ دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشجوی دکتری / دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22054/qjpl.2019.39764.2084چکیده
موافقتنامه موانع فنی فراروی تجارت از جمله موافقتنامههای تخصصی سازمان تجارت جهانی است که در راستای قاعدهمند کردن مقرراتگذاری دولتها در حوزه موانع فنی تدوین گردیده است. این موافقتنامه ضمن پذیرش حق دولتها نسبت به اعمال محدودیتهای فنی با هدف حراست از منافع عمومی از جمله سلامت و ایمنی جامعه، به نحوی سعی نموده است با برقراری اصول چهارگانه عدم تبعیض، عدم ایجاد مانع غیرضروری بر سر راه تجارت، هماهنگسازی و شفافیت (اطلاعرسانی)، بین این اهداف عمومی و هدف آزادی تجارت بینالمللی نوعی تعادل برقرار نماید. مقصود این مقاله ارزیابی نظام حقوقی ایران از حیث تطابق با اصول چهارگانه موافقتنامه موانع فنی فراروی تجارت و نیز موافقتنامه تسهیل تجاری سازمان تجارت جهانی است و نشان میدهد که جز در برخی موارد محدود، قانونگذار ایرانی توجه چندانی به موازین پذیرفته شده جهانی ندارد و این مسئله حتی در قانون «تقویت و توسعه نظام استاندارد مصوب مهرماه 1396» نیز مشهود است؛ امری که منجر به افزایش هزینههای تجارت بینالمللی و عدم رقابتپذیری صادراتی ایران گردیده است.