موانع بازپیوند اجتماعی کولیهای محلۀ هرندی تهران
نویسندگان
1 استادیار برنامهریزی اجتماعی، توسعۀ شهری و منطقهای دانشگاه علامه طباطبائی
2 دکتری رفاه اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22059/ijsp.2020.76173چکیده
کولیهای محلۀ هرندی تهران (دروازه غار سابق) از جمله گروههای مهاجر به این محله هستند که پس از تخریب منطقۀ خاکسفید در سال 1379 در آن سکنی گزیدهاند. سبک زندگیِ مصرفی کولیها، اقتصاد مبتنی بر هادوری با عاملیت زنان و کودکان، سکونت در فرسودهترین و در عین حال جرمخیزترین بخش محله، شرایطی فراهم آورده است تا این گروه با طرد شدید اجتماعی از سوی دیگر اهالی محله مواجه شوند. این در حالی است که کولیها نیز به عنوان یک گروه اجتماعی در محله ساکناند و بخشی از هویت محله در آینده از طریق آنها، بهویژه فرزندانشان شکل میگیرد. این پژوهش با هدف بــازشناسی وضعیت کولیهای ساکن در محلۀ هرندی و فهم زمینههای طرد اجتماعی آنها انجام شده است. روش تحقیق مورداستفاده در این پژوهش کیفی بوده و از تحلیل موضوعی دادهها بهره گرفته شده است. بدین منظور از طریق نمونهگیری هدفمند و گلولهبرفی با 20 نفر از کولیهای ساکن در محله و 10 نفر از اهالی غیرکولی مصاحبه نیمهساختاریافته شده است، که با این تعداد مصاحبه، اشباع اطلاعاتی حاصل شد. نتایج این تحقیق نشان میدهد، مجموعهای از عوامل در سطح فرهنگی، فردی و ساختاری در ایجاد شرایط کولیهای محله اثرگذارند که از ورود کولیها به حوزۀ آموزش، اشتغال و قدرتیابی برای تغییر شرایط و ایجاد پیوند اجتماعی جلوگیری میکنند. بنابراین تقلیل علت طرد اجتماعی کولیها به موضوع عاملیت فردی و بیتوجهی به عوامل ساختاری، خطایی راهبردی در رفع طرد اجتماعی کولیهای محلۀ هرندی است.