واکاوی جایگاه عقلانیت در سند راهبردی توسعه گردشگری کشور
نویسندگان
1 استاد مدیریت جهانگردی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران ، ایران
2 استاد مدیریت دولتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران ، ایران
3 دانشیار مدیریت دولتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران ، ایران
4 دانشجوی دکتری مدیریت گردشگری دانشگاه علامه طباطبائی،تهران، ایران
5 دانشیار مدیریت جهانگردی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران ، ایران
doi
10.22054/urdp.2022.70644.1491چکیده
یکی از موضوعات تأثیرگذار بر موفقیت یا ناکامی برنامههای توسعه گردشگری، نوع عقلانیت حاکم بر نظام برنامهریزی کشور در هر دوره زمانی و نظریه برنامهریزی متناظر با آن میباشد. این مقاله باهدف واکاوی عقلانیت در برنامهریزی بهعنوان یک چارچوب شناختشناسانه در سند راهبردی توسعه گردشگری کشور تدوین گردید. چارچوب مفهومی عقلانیت در این تحقیق، مبتنی بر مدل عقلانیت از دیدگاه الکساندر (2000) و رویکردهای جدید برنامهریزی گردشگری است. پارادایم فلسفی این تحقیق مبتنی بر معرفتشناسی تفسیری و روششناسی آن بر پایه پژوهشهای کیفی هست. برای گردآوری و تحلیل دادهها در این تحقیق از مطالعات آرشیوی و روش تحلیل مضمون استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش برای تحلیل مضمون مشتمل بر متون کیفی سند راهبردی توسعه گردشگری کشور میباشد. یافتههای این پژوهش نشان میدهد عقلانیت هماهنگ ساز برای اولین بار در سند راهبردی توسعه گردشگری ایران (مصوب 1399) موردتوجه قرارگرفته است. در این تحقیق مؤلفههای عقلانیت شناسایی شد و سهم هر یک از انواع عقلانیت با تحلیل 85 مضمون و ترسیم شبکه مضامین در سند راهبردی مشخص گردید.
