توسعۀ پایدار به‌عنوان خیر مشترک جامعۀ بین‌المللی در حل دعاوی میان‌بخشی

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری حقوق بین الملل دانشکده حقوق دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال

doi
10.22059/jplsq.2021.311644.2593
چکیده

اختلافات میان‌بخشی، همچون دعاوی زیست محیطی-تجاری، اغلب چندوجهی و درهم‌تنیده‌اند. ازاین‌رو دعوای واحد، با واقعیات موضوعی و طرفین دعوای یکسان، می‌تواند نزد محاکم صلاحیتدار رژیم‌های تخصصی مختلف، به‌طور موازی اقامه و منتهی به صدور احکام متعارض شود. نظر به اینکه تحت حقوق بین‌الملل عام، هیچ‌گونه اصل حقوقی وجود ندارد تا در رسیدگی‌های موازی تعیین کند کدام مرجع بین‌المللی صلاحیت اصلی و یا انحصاری دارد، حل دعاوی میان‌بخشی برای نظام حقوق بین‌الملل می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. به‌زعم محقق، تنظیم و تعدیل صلاحیت محاکم حل اختلاف در برابر یکدیگر، با تمسک به توسعۀ پایدار به‌عنوان خیر مشترک جامعۀ بین‌المللی، می‌تواند راه‌حلی برای این چالش محسوب شود. در همین زمینه، مقالۀ حاضر بر آن است تا در تحقیقی توصیفی-تحلیلی، به تبیین قابلیت توسعۀ پایدار در تحقق این امر بپردازد.