منشور اخلاق پزشکی در فقه امامیه و حقوق و نقش آن در کاهش تخلفات پزشکی (مطالعه موردی بیمارستان امام رضا (ع) بجنورد)

نویسندگان

1 دکتری فقه و اصول، استاد سطوح عالی حوزه علمیه خراسان، خراسان، ایران (نویسنده مسؤول)

2 دکتری علوم قرآن و حدیث، استادیار دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

3 دکتری فقه و مبانی حقوق، رییس دانشکده سما بجنورد، بجنورد، ایران

doi
10.22037/bioeth.v5i16.13883
چکیده

هدف عمده پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین اخلاق پزشکی از منظر فقه امامیه و حقوق و تأثیر آن بر کاهش تخلفات پزشکی می‌باشد. بدین ‌صورت پرسشنامه‌ای طراحی گردید. بعد از این‌که پایایی و روایی آن مورد بررسی و تأیید قرار گرفت، پایایی پرسشنامه با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه شد که برابر 0/986 می‌باشد. پرسشنامه بین 40 نفر از پزشکان شاغل در بخش زنان، اطفال، اورژانس، جراحی داخلی، ارتوپدی، سی سی یو، آی سی یو که به صورت تصادفی انتخاب شد، توزیع گردید. یافته‌های به‌ دست‌آمده از پرسشنامه با نرم‌افزار SPSS مورد بررسی قرار گرفت و نتایج آن بیان‌ شده است. در جهت تحليل داده‌های آماري، از روش‌های توصيفي و استنباطي استفاده شده است. نتایج حاصله از 29 نفر 72/5 درصد مرد و 11 نفر (27/5 درصد) زن نشان داد که سهم نسبی متغیرهای مستقل، احترام به حقوق بیمار (0/697)، احترام به همکاران تیم درمانی (0/953)، تعهد به رازداری (a 0/949)، تعهد به عدالت (0/979)، ارتقا کیفیت مراقبت از بیمار (0/976) و وظیفه‌شناسی (0/819)، در کاهش تخلفات پزشکی تأثیر دارد که این رابطه در سطح آلفای 0/01 معنی‌دار است و p<0.005 می‌باشد که بیانگر معنی‌داری فرضیه‌های مورد تحقیق می‌باشد. در این پژوهش سعی شده رابطه بین اخلاق پزشکی از منظر فقه امامیه و حقوق و تأثیر آن بر کاهش تخلفات پزشکی مورد بحث و بررسی قرار گیرد.