سخن سردبیر
نویسندگان
1 استاد دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی و مدیر گروه فقه پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
doi
10.22037/bioeth.v3i7.13981چکیده
اخلاق بهطور سنتی، به تعریف روابط افراد با یکدیگر و روابط بین افراد و جامعه میپردازد و بنابر نظر برخی صاحبنظران، اخلاقی که رابطه دوجانبه بین انسان و زمین، حیوانات و گیاهان را تنظیم کند، تاکنون وجود نداشته است. از نظر آنان، گسترش اخلاق به این جزء سوم یعنی رابطه انسان با محیط زیست، یک فرصت انقلابی و ضرورتی زیستمحیطی است و محيط زيست اصطلاحاً به طبيعت و عناصر طبيعي موجود در كرة زمين و در مقياس كوچكتر، در محدودة زندگي انسان همچون شهر و روستا اطلاق ميشود.اخلاقی كه رهنمونكنندة ما در طبقه رفتارمان با محيط زيست طبيعي است، در كليترين مفهوم، يك اخلاق زيستمحيطي است. در اخلاق زیستمحیطی ـ که از شاخههای اخلاق زیستی است ـ برای حل مسائل ناشی از بحران زیستمحیطی، چارهجویی میشود.....