بررسی اصل سودرسانی از منظر فقه زیست پزشکی

نویسندگان

1 فلوشیپ اخلاق زیست پزشکی، رئیس مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و نایب رئیس انجمن بین‌المللی اخلاق زیستی اسلامی

2 دکترای تخصصی فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، گروه فقه و مباتی حقوق اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسؤول)

doi
10.22037/bioeth.v3i7.13975
چکیده

اصل سودرسانی دومین اصل از اصول چهارگانه اخلاق زیستی است که به‌عنوان یک کد و راهنمای اخلاقی در جهت حمایت و حفاظت از سوژه‌های انسانی در انجام آزمایشات و پژوهش‌های درمانی و تحقیقاتی تعیین شده است.این اصل نیز مانند سایر اصول اخلاق زیستی به دنبال پیشرفت‌های سریع بشر در زمینه زیست‌پزشکی و لزوم تدوین اصول راهنما در جهت کنترل محدوده کاربرد آنها به‌گونه‌ای که تنها در جهت سلامتی و رفاه و بهروزی انسان‌های مورد پژوهش و سایر انسان‌ها باشد مطرح و مورد قبول مجامع علمی و اخلاقی و دینی قرار گرفته است.اصل سودرسانی که در فرهنگ غنی اسلامی به‌ویژه در فقه می‌توان از آن به‌عنوان اصل احسان و خیرخواهی نام برد مفهوم بسیار عمیق و گسترده و مصادیق فراوانی دارد که این مقاله با بهره‌گیری از منابع فقه امامیه به بررسی برخی از این مصادیق و سپس ارتباط و کاربرد آن‌ها در فقه زیست پزشکی می‌پردازد.