استدلال از طریق بالقوگی بر عدم جواز سقط جنین
نویسندگان
1 استاد دانشگاه قم و عضو پیوسته انجمن بینالمللی اخلاق زیستی اسلامی
2 دانشجوی دکتری دانشگاه باقرالعلوم (ع) و عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی (نویسنده مسؤول)
doi
10.22037/bioeth.v1i2.14014چکیده
سقط جنین یکی از مسایل جدی و مطرح در اخلاق پزشکی است و موافقان و مخالفان استدلالهای بسیاری به سود یا زیان آن اقامه کردهاند. یکی از استدلالهایی که ضد سقط جنین اقامه شده است، استدلال از طریق بالقوگی است. برخی از فیلسوفان اخلاق، انسان را از لحظه لقاح انسان و شخص دانسته، سقط جنین را نادرست ميدانند. برخی هم اگرچه جنین را از لحظه لقاح انسان نمیدانند، ولی با این حال سقط جنین را به لحاظ اخلاقی از همان لحظه لقاح در نگاه نخست، نادرست میدانند. این مقاله با این فرض که جنین از لحظه لقاح انسان به شمار نميآید، بر ناروایی اخلاقی سقط جنین از همان لحظه لقاح استدلال ميکند. این استدلال از طریق استفاده از مفهوم «بالقوگی» صورت ميگیرد. در این مقاله علاوه بر تقریری از این استدلال سعی بر آن است که نقدهایی که بر آن وارد شده است را بیان کرده و به بررسی و نقد آنها پرداخته شود.
