بررسی پیامدهای شیوع بیماری کووید-19 بر استفاده از حملونقل همگانی (مطالعه موردی کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری برنامه ریزی حمل و نقل ، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشگاه هنر تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشگاه هنر تهران، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشگاه هنر تهران، ایران
5 استادیار شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22054/urdp.2022.68775.1459چکیده
با شیوع کووید-19 در جهان اقدامات مختلفی برای کاهش تلفات و هزینههای ناشی از این همهگیری در کشورها انجام شد. برای کاهش شیوع، کاهش سفرهای روزانه و عدم حضور در محیطهای شلوغ و بسته توصیه شد که هردو سبب کاهش تقاضای استفاده از حملونقل همگانی میشود. با حذف برخی سفرهای شغلی از سیستم حملونقل همگانی و تجربه سایر شیوهها توسط شهروندان بیم آن میرود که روند بازگشت مسافران به سیستم حملونقل همگانی کند باشد. این عقبافتادگی در بلندمدت میتواند باعث کاهش سرمایهگذاری در سامانههای حملونقل همگانی و درنهایت کاهش دائمی سهم این سیستم در حملونقل شهری شود. اطلاعات تراکنش کارت بلیتها نشان میدهد که باوجود کاهش ابتلا به کرونا همچنان سهم قابلتوجهی از تقاضای سابق حملونقل همگانی به این سیستم بازنگشته است. این مطالعه با استفاده از توزیع پرسشنامه برخط بین گروههای مختلف شغلی و سنی، تغییر شیوهی سفر کاری افراد پس از شیوع کوویدـ 19 را بررسی میکند. بررسی نتایج یک نمونه 1050 تایی نشان میدهد همزمان با شیوع کرونا سهم شیوهی سفر حملونقل همگانی از سفرهای شغلی افراد کمتر از نصف شده است. این کاهش در بین زنان و مردان و بین دستههای متفاوت تحصیلات تقریباً یکسان ولی در گروههای مختلف سنی متفاوت است.