نقش آذر آواریها در گسترش ترجیحی دگرسانی گرمابی در منطقه آتشفشانی آبترش

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی گیلان

2 دانشگاه علوم پزشکی گیلان

doi
چکیده

منطقه آتشفشانی آبترش با دارا بودن رخنمونهایی از روانه‌های تراکی آندزیتی و نهشته‌های آذر آواری ریزشی (کریستال لیتیک توف، لاپیلی توف و آگلومرا) به سن پالئوژن (معادل سازند کرج) دچار دگرسانی به نسبت شدید گرمابی شده است. وجود شکستگیهای فراوان که گمان می‌رود ابتدا در ایجاد یک ساختمان فرونشسته کالدرایی نقش ایفا کرده باشد، زمینه خروج ماگما را به سطح زمین فراهم کرده است (فورانهای شکافی) و سپس چرخش محولهای گرمایی بعدی را آسان نموده است. با توجه به تشکیل گسترده آلونیت، به نظر می‌رسد از کنش و واکنش بین گازهای ماگمایی هیپوژن آبهای گرم، محلولهای اسیدی نظیر H 2 SO 4 , H 2 S تولید شده باشند که در اثر واکنش با سنگهای درونگیر و تجزیه و شستشوی شیمیایی آنها زونهای مختلف سیلیسی، آلونیتی، آرژیلیک و آرژیلیک پیشرفته گسترش یافته است. نظر به وجود افقی گسترده از نهشته‌های آذرآواری که در سراسر منطقه وجود دارد و نیز تراوایی و واکنش‌پذیری نسبتاً بالا در برابر محلولهای گرمابی، واکنشهای شیمیایی بهتر توانسته‌اند در آن انجام شوند و از این رو محصولات دگرسانی گسترش بیشتری یافته‌اند. با این حال به علت نقش مهم شکستگیها در دگرسانیهای گرمایی سایر واحدها (یعنی روانه‌های تراکی آندزیتی و داسیتی) نیز مورد هجوم و نفوذ سیالات قرار گرفته و دگرسان شده‌اند.