مقایسه اثربخشی آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی بر تاب‌آوری و بهزیستی روان‌‌شناختی

نویسندگان

1 دانشیار گروه روان‌شناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.

2 دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران

3 استادیار، گروه روان‌شناسی‌، واحد شهرکرد‌، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران

doi
10.30468/jsums.2023.1594
چکیده

زمینه و هدف: بیماری یک عضو خانواده کل خانواده را درگیر و سبک زندگی آن‌ها را تغییر می­دهد. پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی بر تاب­آوری و بهزیستی روان‌‌شناختی مراقبان اصلی بیماران روانی مزمن شهرستان بروجن بود.مواد و روش­ها: مطالعه حاضر، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون- پیگیری و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه مراقبان اصلی بیماران مزمن روانی تحت‌نظر مراکز بهزیستی و توانبخشی شهرستان بروجن به تعداد 550 نفر بود. 60 مراقب اصلی بیماران مزمن روانی با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و سپس از طریق جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش (آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی) و یک گروه گواه گمارده شدند و در طول زمان سه ماهه به مدت 19 جلسه 90 دقیقه‌ای مورد آموزش قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش، شامل پرسش‌نامه‌های تاب‌آوری (کانر و دیویدسون، 2003) و بهزیستی روان‌‌شناختی (ریف، 1989) بود.یافته­ها: نتایج نشان داد اثربخشی آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری و آموزش گروهی کیفیت زندگی اسلامی بر افزایش تاب­آوری (0/05> P) معنادار و میزان اثربخشی آموزش گروهی کیفیت زندگی اسلامی بیشتر از آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری بود. هم‌چنین، اثربخشی آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری و آموزش کیفیت اسلامی بر افزایش بهزیستی روان‌شناختی (0/05> P) معنادار و میزان اثربخشی آموزش کیفیت زندگی اسلامی بیشتر از آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری بود.نتیجه‌گیری: آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری و آموزش کیفیت زندگی اسلامی می­توانند میزان تاب­آوری و بهزیستی روان‌شناختی مراقبین اصلی بیماران روانی مزمن را بهبود بخشند.