اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب دوران بارداری و پارامترهای فیزیولوژیک نوزادان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، گلستان، ایران
2 استادیار، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.30468/jsums.2023.1595چکیده
زمینه و هدف: بارداری بخش مهمی از زندگی یک زن را تشکیل میدهد که نیازمند سازگاری روانی است. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب دوران بارداری و پارامترهای فیزیولوژیک نوزادان انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه آزمایشی و از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و کورسازی یکطرفه بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه زنان نخستزای مراجعهکننده به بیمارستان بهار شهر شاهرود در سال 1401 بودند که از میان آنها 30 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و با تخصیص تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش در هشت جلسه یک ساعته تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند اما گروه گواه تا پایان پژوهش مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه اضطراب دوران بارداری وندنبرگ (1989) و سنجش پارامترهای فیزیولوژیک نوزادان بود. دادههای پژوهش با تحلیل کواریانس تکمتغیره و استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 24 تجزیه و تحلیل شد.یافتهها: یافتهها نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب دوران بارداری و پارامترهای فیزیولوژیک نوزادان، اثربخش است (0/05>p).نتیجهگیری: نتایج حاکی از آن است که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با کاهش اجتناب تجربی و افزایش پذیرش، منجر به کاهش اضطراب دوران بارداری و بهبود پارامترهای فیزیولوژیک نوزادان میشود.
