محدودیت آزادی اجتماعات با تأکید بر قانون جدید نحوة فعالیت احزاب
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2021.301021.2390چکیده
تبیین محدودیتهای حقوق و آزادیها همانطورکه موجب حفظ نظم عمومی میشود، از طرفی حقوق مشروع افراد را بهخصوص در برابر حاکمیت، تضمین میکند. محدودیتهای آزادی تجمع و راهپیمایی در نظام حقوقی ایران همچون سایر نظامهای حقوقی و نظام حقوقی بینالملل به رسمیت شناخته شده است. در ایران اصل 27 قانون اساسی و قانون نحوة فعالیت احزاب به این مهم پرداختهاند. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر منابع معتبر کتابخانهای، در پی پاسخگویی به این پرسش است که در این زمینه وضعیت محدودیتهای مصرح در قانون اساسی و نیز قانون جدید، چگونه است. ازاینرو روشن شد «حمل سلاح» موجب زوال وصف مسالمتآمیز و مدنی بودن اجتماعات میشود و «اخلال به مبانی اسلام» به معنای هر گونه اقدامی است که سبب تضعیف اعتقاد افراد به ضروریات دینی مشتمل بر اصول و احکام و اخلاقیات شود. همچنین گذشته از تبیین رابطة محدودیت صدور مجوز مندرج در قانون احزاب با قانون اساسی این موضوع تشریح شد که مطابق قانون جدید احزاب، قلمرو صدور مجوز برای راهپیماییها مضیقتر شده یا لااقل دارای ابهام است.
