نقش تابآوری و بخشش در پیشبینی بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
2 استاد، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
doi
چکیده
مولتیپلاسکلروزیس شایعترین اختلال خودایمنی سیستم عصبی مرکزی و یک بیماری مزمن و ناتوانکننده است که موجب اثرات روانشناختی مخرب در مبتلایان میشود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش تابآوری و بخشش در پیشبینی بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بود. این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی و معادله پیشبین بود. جامعه آماری مطالعه حاضر شامل تمامی بیماران مولتیپلاسکلروزیس بودند که در سال 1399 به انجمن ام اس شهرستان رشت مراجعه و پرونده داشتند. از اینجامعه، 150 داوطلب واجد شرایط، به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این مطالعه عبارت بودند از پرسشنامه بهزیستی روانشناختی (ریف و کیز، 1995)، پرسشنامه تابآوری (کانر و دیویدسون، 2003)، مقیاس بخشش (ری و همکاران، 2001). دادههای به دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون در نرمافزار SPSS22مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها نشان داد که بین تابآوری و بهزیستی روانشناختی (001/0>p، 367/0r=)؛ و بین بخشش و بهزیستی روانشناختی (001/0>p، 315/0r=)، رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که با افزایش تابآوری و بخشش در بیماران مبتلا به مولتیپلاسکلروزیس میتوان بهزیستی روانشناختی آنها را بهبود بخشید.