فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

طلاق عاطفی نوعی از طلاق است که هیچ­جا به ثبت نمی­رسد و مربوط به خانواده­هایی است که به دلایلی مانند نگرش­های منفی، باورهای نادرست، ذهن بیمار، استرس و نگرانی، ناتوانی در تأمین نیازهای زندگی تصمیم می­گیرند به اجبار زیر یک سقف زندگی کنند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان فراتشخیصی بر توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی رشت انجام شد. این پژوهش به روش نیمه­آزمایشی و طرح پژوهشی پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری 3 ماهه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تعداد 214 نفر از زنان با طلاق عاطفی در سال 1402 در مراکز مشاوره روانشناختی شهر رشت بود که از بین آن­ها نمونه­ای به تعداد 30 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به­صورت تصادفی در گروه مداخله (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جای­دهی شدند. برای جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه­های طلاق عاطفی گاتمن ( 2008) و توافق­پذیری کاستا و مک‌کری (1992) استفاده شد. گروه مداخله به میزان 8 جلسه تحت مداخله درمان فراتشخیصی بارلو و همکاران (2011) قرار گرفت، در حالی­که در این مدت گروه کنترل هیچ­گونه آموزشی دریافت نکرد. داده­ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تجزیه ­و تحلیل ش د. نتایج نشان داد که درمان فراتشخیصی بر افزایش توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی اثرگذار بود (001/0 p˂ ). این نتیجه تا مرحله پیگیری نیز ماندگار بود. یافته­های مطالعه حاضر نشان داد استفاده از محتوا و دستورالعمل­های درمان فراتشخیصی در افزایش توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی مفید است. بنابراین استفاده از این مداخله درمانی توصیه می­شود.