اثربخشی طرحواره درمانی بر درگیری تحصیلی ( شناختی، انگیزشی، رفتاری) دانش آموزان
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روان شناسی، واحد مبارکه، دانشگاه آزاداسلامی، اصفهان، ایران
2 گروه روان شناسی، واحد مبارکه، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
doi
10.82935/PSYEDU.2025.1188225چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر درگیری شناختی، انگیزشی، رفتاری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر اصفهان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی بود که در قالب یک طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل صورت پذیرفت. جامعه ی مورد مطالعه در این پژوهش، کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر اصفهان در سال تحصیلی 1402-1401بود. از بین جامعه آماری 30 نفر به عنوان نمونه، با توجه به ملاک های ورود و خروج و با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش با استفاده از روش طرحواره درمانی به مدت 8 هفته، هر هفته یک جلسه 90 دقیقه ای، آموزش دیده و گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. ابزار پژوهش پرسشنامه درگیری تحصیلی زرنگ(1391) بود. تجزیه و تحلیل داده ها در پژوهش حاضر با استفاده از نسخه 23 نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که طرحواره درمانی بر درگیری شناختی، انگیزشی و رفتاری دانش آموزان دختر دبیرستانی شهر اصفهان موثر بود(01/0> P ). براساس یافته ها می توان طرحواره درمانی را به عنوان یک روش کارآمد برای افزایش درگیری شناختی، انگیزشی و رفتاری دانش آموزان پیشنهاد کرد.