احساس تنهایی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی: پیش بینی بر اساس احساس خصومت، حساسیت به طرد، رفتارهای تکانهای و حالات خلقی
نویسندگان
1 گروه روان شناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.82935/PSYEDU.2025.1106552چکیده
هدف پژوهش حاضر پیش بینی احساس تنهایی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بر اساس احساس خصومت، حساسیت به طرد، رفتارهای تکانهای و حالات خلقی بود. پژوهش به روش توصیفی– همبستگی صورت گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیهی مراجعه کنندگان به مرکز روانشناسی پذیرش و تعهد طی دعوت از طریق فراخوان به تعداد ۳۵۷ نفر بود. از جامعه مذکور، به روش نمونه گیری هدفمند و با توجه به فرمول تاباچیک و فیدل (۲۰۰۷)، تعداد ۸۲ نفر با تشخیص اختلال شخصیت مرزی (حدود ۲۳ درصد از داوطلبین) طی مصاحبه بالینی بر اساس DSM 5-TR غربالگری شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای احساس تنهایی راسل و کوترونا (۱۹۸۰)، احساس خصومت ویلیامز (۲۰۰۰)، حساسیت به طرد داونی و فلدمن (۱۹۹۶)، رفتارهای تکانهای بارت و همکاران (۱۹۹۷) و حالات خلقی تری و همکاران (۱۹۹۹) بود. برای تحلیل دادهها، از روش همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد، احساس خصومت (۱۶۶/۰= Beta و ۰۴۶/۰ = p)، حساسیت به طرد (۱۷۸/۰= Beta و ۰۳۴/۰ = p)، خلق افسرده (۴۳۳/۰= Beta و ۰۰۱/۰ = p) و خلق آرام (۲۵۹/۰= Beta و ۰۲۳/۰ = p)، پیش بینی کنندههای احساس تنهایی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی میباشند. همچنین، خلق شادکام، پیش بینی کننده معکوس احساس تنهایی بود (۳۶۳/۰- = Beta و ۰۰۲/۰ = p). با این حال، رفتارهای تکانهای (۱۲۷/۰= Beta و ۱۰۳/۰ = p) نتوانست احساس تنهایی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی را پیش بینی کند.
