رابطه تنشگرهای تحصیلی و واکنشها به تنشگرها: نقش واسطهای خودشفقتورزی
نویسندگان
doi
چکیده
چکیده مقدمه: استرس تحصیلی یکی از چالشهای بنیادین سلامت روان دانشجویان است که میتواند به پیامدهای مخربی نظیر فرسودگی و افت عملکرد منجر شود. پژوهش حاضر با هدف آزمون نقش میانجیگر خودشفقتورزی در رابطه بین تنشگرهای تحصیلی (ناکامی، تعارض، فشار، تغییر و استرس خودتحمیلشده) و واکنشهای فیزیولوژیک، هیجانی و رفتاری ناشی از آن در دانشجویان انجام شد. روش: در این مطالعه همبستگی، ۱۶۱ دانشجوی مقطع کارشناسی (۸۰ پسر و ۸۱ دختر) با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه استرس دوران دانشجویی (SLSI) و مقیاس خودشفقتورزی (SCS) پاسخ دادند. به منظور آزمون روابط ساختاری در مدل مفهومی، از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافتهها: مدل مفروض میانجیگری نسبی خودشفقتورزی در رابطه بین تنشگرهای تحصیلی و واکنشها به تنشگرها، برازش مطلوبی با دادهها داشت. علاوه بر این، تمامی وزنهای رگرسیونی در مدل از لحاظ آماری معنادار بودند و مدل توانست ۶۷ درصد از واریانس واکنشها به تنشگرها را از طریق متغیرهای تنشگرهای تحصیلی و خودشفقتورزی تبیین کند. نتیجهگیری: خودشفقتورزی یک سازوکار روانشناختی کلیدی است که بخشی از پراکندگی مشترک بین تنشگرهای تحصیلی و واکنشها به آن را تبیین میکند. این یافته بر اهمیت طراحی و اجرای مداخلات مبتنی بر شفقت برای ارتقای سلامت روان در محیطهای دانشگاهی تأکید دارد.
