تدوین مدل نقش ورزش در اوقات فراغت بر کاهش آسیبهای اجتماعی؛ تئوری داده بنیاد
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، واحد کرمانشاه دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه ، ایران
2 استادیار گروه مدیریت ورزشی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
3 استادیار گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه رازی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
doi
چکیده
هدف این پژوهش شناسایی و مدلسازی مهمترین ابعاد فرهنگی- اجتماعی مؤثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیبهای اجتماعی با رویکرد مدلسازی ساختاری تفسیری بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ نحوة گردآوری دادهها از نوع پژوهشهای میدانی بود. با عنایت به هدف اصلی، روش انجام پژوهش روش کیفی (نظریة داده بنیاد) بود. جامعة آماری در این پژوهش شامل اساتید برجسته حوزة مدیریت ورزشی متخصص در حوزة ورزش مدارس و اوقات فراغت، اساتید حوزة جامعهشناسی و همچنین معلمان ورزش و مدیران مدارس نخبه کرمانشاه بودند. با بهرهگیری از روش نمونهگیری هدفمند و تکنیک اشباع نظری، آگاهیدهندهگان کلیدی (13 نفر) برای شناسایی چارچوب مدل فرهنگی- اجتماعی مؤثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیبهای اجتماعی انتخابشدهاند و با آنها مصاحبه نیمه ساختارمند) با گروههای کانونی(به عمل آمد و مؤلفهها و عوامل فرهنگی- اجتماعی مؤثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیبهای اجتماعی شناسایی شد. سپس الگوسازی ساختاری تفسیری نیز بهعنوان یکی از روشهای اجماعی مورداستفاده قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که عوامل فرهنگ ورزش، سبک زندگی و مشارکت عمومی دارای قدرت نفوذ کم و وابستگی زیاد میباشند، عوامل نگرش، فرهنگسازی و ارزش اجتماعی دارای قدرت نفوذ و وابستگی زیاد و عوامل روابط اجتماعی و ترغیب اجتماعی دارای قدرت نفوذ زیاد و وابستگی کم هستند؛ بنابراین چارچوب پیشنهادی عوامل فرهنگی اجتماعی مؤثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیبهای اجتماعی، راهنمای مناسبی بهمنظور برنامهریزی برای پررنگتر نمودن این عوامل در اختیار مدیران و متصدیان ورزش و مددکاری اجتماعی قرار میدهد.
