پژوهشی بر پدیدارشناسی مارتین هایدگر و واکاویِ پارادایم های

نویسندگان

1

2 دانشکده معماری، دانشگاه شهاب دانش ، قم ، ایران

doi
چکیده

تحلیل و معنازایی از فرم، ابتدایِ سخن این مقاله است، چگونگی این تحلیل همواره با طرح پرسش و پرسشگری همراه بوده است. پرسشگری در هستیِ وجود، رویدادی به مثابه هم درونی و آشکارگی در اندیشه مارتین هایدگر بوده است. هستی، یگانه پرسش هایدگر و سرود شاعرانه، گذرگاه مسئله مند به عالم در هستی ودن و دازاین است. معنا، ذاتا جایگاهی متافیزیکی برای ارتباط ضمیرِ فرم با اندیشه و حالاتِ هستی مندی دارد. حال سوال اینجاست چگونه یک مکان رخ می دهد؟ آیا در زبانِ پست مدرنیته و پساساختارگرای امروز در این فرادگرگونی هنر، بدن و معماری می توان سخنی از ممیزاتِ همپیوستگی هایدگر و آثارمعاصر معماری و هنر معاصر برداشت کرد؟ در این پژوهش که اسناد خود را به روش تحقیقی–کتابخانه ای جمع آوری کرده است، ابتدا مروری بر هستی و زمان هایدگر صورت گرفته و سپس با مطالعه در پدیدارشناسی مارتین هایدگر؛ مکان مندی ِهستنده در هستی، با رویکرد پدیدارشناختی و با موضوعیت بخشی به ابژه ها آثار معماری و هنریِ پست مدرن تحلیل می شود و در مقام نتیجه هرآنیت و مکانمندی وجودی و فلسفی هایدگر با بیانِ فرمیک صفحه ها و فرم های ریچارد سِرا و بدنمندی فرمِ معماری پلکانی به بهشت دیدیه فاستینو و مسیر ملی رولف رامستاد، خواننده را به درک پدیدارشناسیِ ابژه نزدیک می سازد.