فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

آسیب­های فضای معماری در ایران پدیده­ای مشهود است که مجامع مختلف به آن پرداخته­اند. ظهور بیرویه برخی ناکاملی ها و عیوب پیش پاافتاده در ظاهر ساختمان نیز از همین جنس مینماید. آسیب شناسایی و درمان آن از ضروریات فضای علمی است. با توجه به اهمیت آموزش، هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش آموزش معماری در رفع این آسیب‌ها است. این پژوهش از نوع کاربردی بوده که با رویکرد کیفی و بر اساس نظریه­ی زمینه‌ای انجام می­گیرد. جامعه آماری آن اساتید و افراد دغدغه‌مند در حوزه آموزش و همچنین گروهی از افراد محصل در دوره‌های تحصیلات تکمیلی در رشته معماری بودند که تعداد ۱۵ نفر از آنها به صورت هدفمند برای انجام مصاحبه عمیق برگزیده شدند. روایی یافته‌ها با روش تطبیق مشارکت‌کنندگان و بازبینی همکاران بررسی می­شود. تجزیه‌ و تحلیل داده­ها بر اساس سه روش کدگذاری مورد استفاده در نظریه زمینه‌ای (کد گذاری باز، مقوله­ای و مفهومی) صورت می­گیرد. یافته‌های پژوهش حاکی از وجود ۲۷ گزاره­ی مفهومی و ۴ گزاره مقوله ای: عدم توجه به جزئیات، غفلت از بازنگری، نادیده گرفتن مباحث تخصصی و انفصال از عمل و عدم توجه به یکپارچگی اشاره دارد. نتایج براساس یادداشتهای تحلیلی غفلت پایه را کوتاهی در امر پرورش دانسته و پرورش خصلت کمال طلبی و تمایل حرکت به سمت به آفرینی را منشی برگزیده برای گذر از آسیب برمیشمارد. تمایل انجام کار تمام و باکیفیت خود مانع برزرگی در ایجاد آسیب های رایج کالبدی است. انتطار می­رود با برنامه عملی و جامع، آموزش معماری به سوی جبران آسیب­ها و ارتقای کیفیت پیش رود.