پیشبینی اهمالکاری سازمانی براساس توانمندسازی کارکنان در ادارات ورزش و جوانان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.71865/jsports.2023.2211-1020چکیده
هدف پژوهش حاضر پیشبینی اهمالکاری براساس توانمندسازی در بین کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه (400 نفر) بود که از بین آنان تعداد 123نفر براساس جدول مورگان به صورت تصادفی خوشهای انتخاب شدند. از پرسشنامه اهمالکاری بدیع و همکاران (1390) و پرسشنامه توانمندسازی کارکنان مارکوارت (1397) برای جمعآوری دادههای مورد نیاز تحقیق استفاده شد. از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یکراهه نیز برای مقایسه بین گروهها، از آزمون ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی رابطه بین متغیرها و از آزمون رگرسیون استاندارد برای پیشبینی اهمالکاری براساس توانمندی در سطح معنیداری (05/0p≤) استفاده شد. براساس نتایج تحقیق، میانگین امتیازات مربوط به اهمالکاری به صورت معنیداری پایینتر از مقدار متوسط فرضی بود و میانگین امتیازات مربوط به توانمندسازی به صورت معنیداری بالاتر از مقدار متوسط فرضی بدست آمد. تفاوت در امتیازات توانمندسازی، اهمالکاری و خرده مقیاسهای آن با در نظر گرفتن جنسیت، وضعیت تأهل و سن کارکنان، معنیدار نبود (05/0≤p). بین توانمندسازی، اهمالکاری و خرده مقیاسهای آن رابطه معنیدار منفی وجود داشت (001/0=p). همچنین نتایج نشان داد که بخشی از اهمالکاری کارکنان براساس توانمندسازی آنان قابل پیشبینی است. نتایج نشان داد با افزایش توانمندی میزان اهمالکاری کاهش مییابد. یافتهها نشاندهنده آن است که کارکنان ادارات ورزش و جوانان در رفتارهای خود به صورت نسبتاً مناسبی از اهمالکاری اجتناب کرده و از لحاظ توانمندسازی در وضعیت خوب و مناسبی به سر میبرند.
