فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در ورزش هندبال، ورزشکاران هنگام تغییر موقعیت از حمله به دفاع که در آن از حس عمقی خود استفاده می‌کنند، باید به عقب بدوند. ورزشکاران در این حالت نمی‌توانند از سیستم بینایی خود در عقب استفاده نمایند و فقط می‌توانند جلوی خود را مشاهده کنند. از طرف دیگر، دویدن به عقب با دویدن به جلو، از نظر بیومکانیکی کاملاً متفاوت است. در این مطالعه بیست‌وهشت ورزشکار در سه گروه آزمایشی شرکت نمودند. گروه اول و دوم هرکدام شامل هفت هندبالیست مبتدی بودند، در حالی‌که گروه سوم شامل 14 هندبالیست حرفه‌ای (به نام گروه هدف) بود. گروه اول و دوم هر دو تمرین تعادلی توصیه‌شده را به مدت شش هفته انجام دادند. علاوه‌بر این، گروه اول هر هفته سه جلسه تمرینی 20 دقیقه‌ای با استفاده از چشم‌بند داشته‌اند، تا اتکای بینایی خود را در حین حرکت کاهش دهند. در مرحله اولیه (پیش‌آزمون) و دویدن به عقب، در مجموع 18 نشانگر بر روی اندام تحتانی ورزشکاران نصب شد. حرکات مچ پا، زانو و مفاصل لگن ورزشکاران همه ورزشکاران در صفحه ساژیتال محاسبه شد. پس از آزمون اولیه، گروه‌های آزمون (یعنی گروه اول و دوم) تمرین تعادلی توصیه‌شده را به مدت شش هفته انجام دادند. پس ‌از آن، هر دو گروه مجدداً با ثبت همه داده‌ها و محاسبه شاخص‌ها، مجدداً در آزمون اجرای معکوس شرکت کردند. نتایج تجزیه‌وتحلیل آماری بین گروهی و درون‌گروهی تأیید می‌کند که MARP و DP به‌درستی عملکرد ورزشکاران مبتدی را در حین دویدن به عقب بهبود می‌بخشد. با این‌حال، نتایج هیچ اثربخشی اضافی را برای تمرین اضافی چشم‌بند در گروه آزمایش نشان نداد.