قرائت رایج در ایران در قرنهای پنجم و ششم قمری؛ مطالعۀ موردی قرائات مضبوط در مصاحف آستان قدس رضوی
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، دانشکدۀ علوم قرآنی مشهد
2 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد علوم قرآن مجید، دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم.
doi
چکیده
گزارشها دربارۀ قرائت رایج در هر کدام از بلاد اسلامی در سدههای متقدّم اندک و گاه غیردقیقند. ازاینرو، بررسی شواهد عینی برجای مانده از آن دوران راهگشاست. یکی از مهمترین شواهد، قرائت مضبوط در مصاحف کهن هر منطقه است. این پژوهش به منظور کشف قرائتِ رایج در قرنهای پنجم و ششم ایران، به بررسی قرائت مضبوط در سه قرآن از قرن پنجم و سه قرآن از قرن ششم در کتابخانۀ آستان قدس رضوی پرداختهاست. بدین جهت، جدولی مشتمل بر 1000 کلمه تهیه شد. بعد از تهیۀ آمارِ میزان شباهت قرائت این کلمات با هریک از قرائات دهگانه و نیز موارد برجای مانده از اختیار ابوحاتم، این نتیجه حاصل شد که رسم این مصاحف بیشترین شباهت را به رسم بوم بصره، و سپس کوفه دارد. کمترین مشابهت آن نیز به رسم شامی است. از این نظر، نسبت به قرن چهارم تغییری ایجاد نشده است. بررسی فرش الحروف مصاحف و مقایسۀ آن با قرائات دهگانه نیز نشان میدهد که این مصاحف تابع قرائت واحدی نبودهاند، بلکه مشتمل بر اختیاری هستند که یکی از ملاکهای آن، موافقت با قرائت بیشتر قاریان است. در یک میانگین کلّی، قرائت این مصاحف ابتدا به قرائت عاصم و سپس خَلَف شبیه است. درمقایسه با قرن چهارم، قرائت رایج، از مشابهتِ بیشتر با قرائت بصری ابوعمرو روی برتافته و به قرائات کوفی، به خصوص روایت حفص از قرائت عاصم، متمایل شدهاست.