مقایسه تجربه‌ی گسست، شفقت به خود و حمایت اجتماعی ادارک شده در افراد با رفتار خودکشانه و افراد عادی

نویسندگان

1 دﭘﺎرﺗﻤﺎن روانﺷﻨﺎﺳﻲ ﺑﺎﻟﻴﻨﻲ، دانشکده روان‌شناسی و علوم اجتماعی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران

2 دﭘﺎرﺗﻤﺎن روانﺷﻨﺎﺳﻲ ﺑﺎﻟﻴﻨﻲ، دانشکده روان‌شناسی و علوم اجتماعی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران

doi
چکیده

از نظر مفهومی، رفتارهای مربوط به خودکشی شامل یک پیوستار از ایده‌های خودکشی یا افکار خودکشی، تا برنامه‌ریزی برای خودکشی و سرآخر، اقدام به خودکشی و مرگ توسط خودکشی قابل تبیین است. مرگ ناشی از از اقدام به خودکشی در بسیاری از کشورها یک معضل بهداشت روانی محسوب می‌شود. فکر و رفتار خودکشی به دلیل تعامل عوامل مختلفی ایجاد می‌شود و در این راستا نظریه‌های بسیاری برای درک بهتر توسعه فکر و رفتار خودکشی ساخته شده‌اند. هدف پژوهش حاضر مقایسه‌ی تجربه‌ی گسست، شفقت به خود و حمایت اجتماعی ادراک شده در افرادِ با رفتار خودکشانه و افراد عادی بود. برای این منظور، طی یک پژوهش مقایسه‌ای ۳۰ نفر با عمل اقدام به خودکشی، با ۳۰ نفر از افراد عادی بدون افکار خودکشی از نظر سن، جنسیت و وضعیت تاهل، همتاسازی و پس از ارزیابی از نظر شفقت به خود، حمایت اجتماعی ادراک شده، تجربه‌ی گسست و رفتار خودکشانه، با یکدیگر مقایسه شدند. نتایج تحلیل واریانس چند متغیری نشان داد که بین دو گروه افرادِ با رفتار خودکشانه و افرادِ عادی به لحاظ مولفه‌های شفقت به خود، حمایت اجتماعی ادراک شده و متغیر تجربه‌ی گسست، تفاوت معناداری وجود دارد. بدین ترتیب می‌توان عنوان داشت که تجربه‌ی گسست بالاتر، شفقت به خود و حمایت اجتماعی ادراک شده پایین‌تر می‌تواند در رفتار خودکشانه نقش داشته باشد.