مفهومپردازی اخلاص در شرح التعرف و رسالة قشیریه، از تصوف تا هنر
نویسندگان
1 دانشآموختة دکتری زبان و ادبیات فارسی- ادبیات عرفانی دانشگاه اصفهان
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
doi
10.30486/pia.2023.1974853.1022چکیده
اخلاص در نزد سالکین اخراج خلق است از معامله حقتعالى، یعنى هیچ عملى را جز براى خدا انجام ندهد و جمیع اعمال و کردار و گفتار بنده مختصّ حق باشد. همچنین اخلاص نقش زیربنایی و بنیادینی در تکامل فردی و اجتماعی بشر بر عهده دارد و کمال، نقص، صحت و فساد تمامی مقامات و مراحل سیروسلوک تابع این فضیلت ارزشمند است. در این مقاله کوشش شده است به این پرسش پاسخ داده شود که شباهتها و تفاوتهای دو متن مهم حکمیعرفانی، یعنی شرح التعرف و رساله قشیریه از کارکردِ هنریِ مفهومِ اخلاص در شش بخش تبیین شده تحلیل تعاریف، بازتاب قرآن و حدیث در مبحث اخلاص، بررسی معنای مخلِص و مخلَص، مراتب اخلاص، آفات و نتایج اخلاص و ارتباط اخلاص با دیگر مقامات عرفانی چیست؟ همچنین از دستاوردهای این پژوهش، واکاوی میزان هنر تأثّر و همگرایی رساله قشیریه از شرح التعرف است که در قالب اثرپذیری عینی یا نقل به مضمون و محتوایی درآوردن اقوال مختلف داشته است.