بازدارندههای شرکت در برنامههای توانمندسازی زنان دیابتی در خودمراقبتی: یک مطالعه کیفی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، هنرآموز هنرستان فنی محمدی باغانی، آموزش و پرورش استان خراسان رضوی، سبزوار، ایران
2 دکتری تخصصی روانشناسی تربیتی، استادیار گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران
3 دکتری تخصصی مدیریت آموزشی، دبیر دبیرستان فرزانگان 5، آموزش و پرورش استان خراسان رضوی، ناحیه 6 مشهد، مشهد، ایران
doi
10.30468/jsums.2023.1566چکیده
زمینه و هدف: دیابت یک بیماری شایع است که عوارض جدی بهجای میگذارد آموزش به بیمار در مورد بیماری و روشهای خودمراقبتی میتواند از پیامدهای منفی جلوگیری کند اما بیماران کمی در آموزشهای خودمراقبتی شرکت میکنند. پژوهش حاضر، درک و باورهای زنان دیابتی درباره بازدارندههای شرکت در برنامههای توانمندسازی در خودمراقبتی را تبیین میکند.مواد و روشها: پژوهش کیفی از نوع تحلیل محتوی در شهر سبزوار انجام گردید. نمونهگیری هدفمند تا اشباع دادهها ادامه یافت. دادهها با مصاحبه نیمهساختاریافته جمعآوری گردید. در مجموع 21 نفر زن دیابتی در مدت 6 ماه مورد مصاحبه قرارگرفتند. مصاحبهها با روش تحلیل محتوای گرنهایم و لاندمن آنالیز شدند. برای اطمینان از دقت و استحکام دادهها، معیار مقبولیت، قابلیت انتقال، قابلیت وابستگی و قابلیت اعتماد دادهها بررسی گردید.نتیجهگیری: طبق یافتههای پژوهش، طراحی مداخلات برای پزشکان در راستای برقراری تعامل بیشتر پزشکان با بیماران، با توجه به تأثیرگذاری توصیهها و رفتارهای آنها بر تصمیم بیماران برای مشارکت در خودمراقبتی و حضور در برنامههای آموزشی، توصیه میشود.
