زنده‌واری، چهارچوبی بومی‌شده از پیشرفت برای محیط انسان ساخت در ایران

نویسندگان

1 استادیار گروه معماری، واحد اردستان، دانشگاه آزاد اسلامی،اردستان، ایران/مرکز تحقیقات مطالعات آب، واحداصفهان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران

doi
10.30486/PIA.2024.2001377.1058
چکیده

در ایران مقبول‌ترین چهارچوب پیشرفت جهانی و پایداری، موردپذیرش کامل واقع‌نشده و لازم است الگویی بومی برای توسعه ارائه شود. پژوهش‌حاضردر این راستا در ارائه‌ یک چهارچوب بومی پیشنهادی به نام زنده‌واری گام برداشته‌است. در این پژوهش برای بومی‌سازیِ نظریۀ توسعه پایدار و دستیابی به چهارچوب زنده‌واری، از روش ترکیبی دومرحله‌ای(استدلال منطقی و موردی) استفاده‌شده است: در مرحلۀ اول با جایگزینی مبانی پایداری با مبانی هم‌ارز و مشترک در تفکر و فلسفۀ ایرانی، تفکر سیستمی، فلسفه کاسمونومیک و نظریه ودینگتن از طریق روشی ترکیبی و حکمی اجتهادی، در ابتدا مفروضات و مبانی پارادایم توسعه پایدار بر اساس پارادایم‌های فوق تغییر داده‌شده و در جهت ایجاد یک مدل ذهنی جدید، پس از بررسی واگرای مفروضات به ترکیب مفاهیم به شکل هم‌گرا و مفروضات نوینی در ارائۀ نظریۀ بومی از زنده‌واری پرداخته می‌شود؛ درمرحله دوم، چهارچوب زنده‌واری باکاربست ومقایسه در نمونه‌های موردی، مورد سنجشِ بازساخت پذیریِ روراست ونظریه‌ای قرارگرفته تا روند توسعه معماری در لایه های سیاسی، فرهنگی و زیباشناختی توجیه شود و ساختار نظریه تاییدشده در انتها، با روش پیمایشی از طریق تحلیل دلفی کلیت چهارچوب زنده‌واری سنجیده واز هفت متغیر مورد بررسی، قابلیت زنده‌واری در مقام یک نظریه بومی با اولویت نخست نیز تایید شد.