فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

شعر درباری عهد صفویه که عمدتاً به اصرار دربار صفویه به مدح، مرثیه و بیان روایات مذهبی، مشخصاً با صبغه شیعی اختصاص یافته بود، ازنظر زبانی، آغازگر ساده نویسی و نزدیک شدن به زبان محاوره است؛ با این حال کاربرد واژه های رمزدار که مبیّن نگرش افراط گرایِ شیعی است، از مشخصه های برجسته زبانی این دوره است که متن را از ساده نویسی صرف به متنی تأویل گرا و رمزی نیز تبدیل می کند. از دیدگاه ادبی بی توجهی به آرایه های ادبی و عاری بودن شعر از هنرنمایی های ادیبانه که در سبک هندی به‌وفور مشاهده می شود؛ از مشخصه های ویژه شعر این دوره است. رویه ای که با توجه به تاریخچه شعر ایدئولوژیک دور از انتظار نبوده است. این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی و با روش کتابخانه ای به بررسی شعر درباری عهد صفوی از منظر سبک شناسی می پردازد و مباحث را در سه بخش کلی، خصوصیات زبانی، ادبی و فکری بررسی کرده و با سبک هم عصر خود، یعنی سبک هندی مقایسه می کند تا تفاوت های چشمگیر این دو سبک را جهت اثبات تمایزهای سبک درباری صفوی مشخص نماید.