فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی تحول مثبت نوجوانان معلول جسمی حرکتی بر پایه­ی احساس کهتری و خودنهان سازی با نقش میانجیگری احساس تنهایی انجام گرفته است. طرح پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگی به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. این پژوهش در سال تحصیلی 1404-1403 و در جامعه­ی 511 نفره­ی دانش آموزان دارای معلولیت جسمی-حرکتی تحت پوشش اداره­ی بهزیستی شهرستان خوی انجام گرفت که تعداد 211  نفر از آنها با روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه­های تحول مثبت نوجوانی گلدوف و همکاران (2014)، احساس حقارت استرانو و دیکسون (1990)، احساس تنهایی راسل کورتونا و پیلوا (1980) و پرسشنامه­ی خودنهان‌سازی لارسون و کاستین (1990) پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزار­های spss27  و Smart PLS استفاده شد. نتایج نشان داد که احساس کهتری و خودنهان‌سازی به طور غیرمستقیم و از طریق احساس تنهایی بر تحول مثبت نوجوانی تأثیر معناداری دارند(05/0p<). همچنین، هر دو متغیر به طور مستقیم نیز بر احساس تنهایی و تحول مثبت نوجوانی اثرگذار بودند(05/0p<). این یافته‌ها بر اهمیت احساس کهتری و خودنهان‌سازی به عنوان عوامل خطر و احساس تنهایی به عنوان متغیر میانجی در تحول مثبت نوجوانی تأکید دارند و می‌توانند راهنمایی برای طراحی مداخلات روان‌شناختی در جهت بهبود تحول نوجوانان معلول جسمی-حرکتی باشند.این یافته‌ها بر اهمیت احساس کهتری و خودنهان‌سازی به عنوان عوامل خطر و احساس تنهایی به عنوان متغیر میانجی در تحول مثبت نوجوانی تأکید دارند و می‌توانند راهنمایی برای طراحی مداخلات روان‌شناختی در جهت بهبود تحول نوجوانان معلول جسمی-حرکتی باشند.