اثربخشی شفقت¬درمانی بر نگرانی، نشخوار فکری و احساس تنهایی دختران در محدوده تجرد قطعی

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، دانشکده تعلیم و تربیت اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک

2 دانشگاه آزاد اسلامی ایران واحد اراک

doi
چکیده

آمارهای اخیر نشان می­دهد که تعداد بیشتری از دختران ایرانی به حالت تجرد مطلق سوق داده می­شوند و زمانی که ازدواج به تعویق می­افتد دید اجتماعی منفی شکل می­گیرد و سلامت روان دختران تهدید می­گردد. از این رو هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی شفقت درمانی، بر نگرانی، نشخوار فکری و احساس تنهایی دختران در محدوده تجرد قطعی بود. طرح پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش تمامی زنان مجرد با دامنه سنی 40 سال به بالا در شهر اراک در سال  1402- 1403بود که بر اساس روش نمونه‌گیری هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند و گروه آزمایش درمان مبتنی بر شفقت دریافت کردند. شرکت کنندگان نیز در هر دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون به پرسشنامه‌های نگرانی پن استت  (1990)، مقیاس نشخوار فکری نالن-هوکسما و مارو (1991) و احساس تنهایی راسل، پیلو و فرگوسن (1987) پاسخ دادند. بعد از جمع‌آوری اطلاعات نیز داده‌ها به از طریق تحلیل کواریانس تک متغیری و چند متغیری و با استفاده از نرم افزار آماری spss-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت باعث کاهش نگرانی، نشخوار فکری و احساس تنهایی در شرکت‌کنندگان گروه آزمایش شد (05/0 >P). بنابراین با توجه به نتایج به دست آمده، مداخلات مبتنی بر شفقت در برنامه­های مشاوره و درمان افرادی که بر هر نحوی مجرد باقی مانده‌اند و شریک عاطفی ندارند به عنوان یک رویکرد موثر و کارآمد توصیه می­شود.