بررسی اصل « تمرکز امور قضایی در قوه قضاییه » (تحلیلی در اسناد بینالمللی و نظام حقوقی ایران)
نویسندگان
1 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی،واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی،مشهد، ایران
2 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی،واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد،ایران
3 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی،واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی،مشهد، ایران
doi
10.30510/psi.2022.341754.3448چکیده
تمرکز امور قضایی در قوه قضاییه که در بند پنجم از سیاستهای کلی قضایی مصوب 1379 مورد توجه قرار گرفته است، ترسیمکنندهی معضلاتی است که نظام عدالت کیفری ایران را در تقابل با نهادهای نسبتاً مستقل از قوه قضاییه درگیر ساخته است. موازیکاریها، اجرای سیاستهای قضایی ناهمگون و اعمال نفوذ ناروا که از پیامدهای عدم تمرکز امور قضایی در قوه قضاییه و دخالت قوای دیگر در این امور است، ضرورت آسیبشناسی و ارائه راهکارهای اجرایی برای حل این معضل را موجب شده است. از اینرو در این مقاله با واکاوی مفهوم امور قضایی و بازشناسی آن از مفاهیم مشابه در بستر اسناد بینالمللی و حقوق داخلی، موارد نقض تمرکز امور قضایی در نظام عدالت کیفری ایران، بررسی و آسیبشناسی میشود. بدین ترتیب مراجع شبه قضایی مستقل از قوه قضاییه (مانند سازمان تعزیرات حکومتی و شورای حل اختلاف) و مراجع قضایی غیروابسته به قوه یاد شده (مانند دادگاه ویژه روحانیت) مورد نقادی قرار میگیرد.
