طرح موازی دعاوی معاهداتی و قراردادی در اختلافات سرمایهگذاری خارجی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدة حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد مدعو دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران؛ دانشیار گروه حقوق بین الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2020.292583.2239چکیده
معاهدات و قراردادهای سرمایهگذاری دو سند حقوقی متفاوت بهمنظور تشویق و حمایت از سرمایهگذاری خارجیاند که امکان همزیستی و حکومت همزمان این دو در قضیة سرمایهگذاری واحد متصور است. در حقوق سرمایهگذاری بینالمللی همزیستی اسناد مذکور با مشکلات اساسی همراه است. به بیان دیگر بهدلیل گستردگی دامنۀ معیارهای چگونگی رفتار با سرمایهگذاران بهخصوص معیار رفتار عادلانه و منصفانه در مواقعی نقض قرارداد، نقض موازین موسع معاهداتی محسوب میشود. در نتیجه با توجه به تمایز شروط حلوفصل اختلافهای مندرج در قرارداد و معاهدۀ سرمایهگذاری و قابلیت اعمال متقارن هریک از شروط مسئلة تداخل صلاحیت مراجع رسیدگی قراردادی و معاهداتی وجود خواهد داشت. مقالۀ حاضر مروری بر شرایطی است که به موجب آن دیوانهای داوری معاهدات سرمایهگذاری همزمان صلاحیت بررسی دعاوی مربوط به نقض قرارداد سرمایهگذاری را دارند. بدینمنظور این مقاله در مقام تحلیل آرای داوری ایکسید از حیث استخراج روش تفسیری مقبول در قضیه است تا معلوم شود که کدامیک از روشهای تفسیری مضیق یا موسع مناسبتر است.