پناهندگان یونانی در دربار هخامنشی(از تأسیس تا سقوط شاهنشاهی)
نویسندگان
1 دانشجوی گروه تاریخ،واحد نجف آباد،دانشگاه آزاد اسلامی،نجف آباد،ایران
2 دانشیار گروه تاریخ، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
3 استادیارگروه تاریخ،واحد نجف آباد،دانشگاه آزاد اسلامی،نجف آباد،ایران
doi
10.30510/psi.2022.309860.2471چکیده
پس از تأسیس سلسله هخامنشی و گسترش قلمرو آن، تلاقی شاهنشاهی با دولتهای آن روز شکل جدیدی یافت. اهمیت روزافزون شاهنشاهی با توجه به چشمانداز توسعهطلبی و یافتن سرزمینهای تازه جهت اداره اقتصادی قلمرو، رویکرد مناسبات با دولت- شهرهای آسیای صغیر را وارد مرحله نوینی کرد. نکته قابل تأمل در این ملاحظات، جدا از اهمیت و قدرت حمایتگرایانهی دولت هخامنشی، این است که شخصیتهای مهم یونانی برای اعاده حیثیت از دست رفته، به ایران پناهنده میشدند. در این برهه مشاهده میکنیم که برخی از این اشخاص دشمنان خونی هخامنشی بودند که شاهان هخامنشی با توجه به رویکرد و ملاحظات سیاسی برای گستره قلمرو شاهنشاهی از نابودی آنها برای بهره گرفتن در حوادث آینده دولت صرفنظر میکرد. تحقیق حاضر بر آن است با روشی توصیفی – تحلیلی به واکاوی این پرسش که نقش و جایگاه پناهندهگان یونانی در دربار هخامنشی چگونه بوده است و چه تأثیری بر مناسبات ایران و یونان داشته است؟، بپردازد. رهیافت این پژوهش این است که با توجه به اهمیت و جایگاه شاهنشاهی هخامنشی در دنیای آن روز شخصیتهای مهمی از یونان برای مقاصد سیاسی خود به ایران پناهنده میشدند که به تبع آن شاهان هخامنشی سعی میکردند از آنها در رویدادهای سیاسی استفاده نمایند