تعامل و تقابل توسعۀ پایدار با معیار رفتار منصفانه در رویۀ داوریهای سرمایهگذاری بینالمللی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2022.325999.2806چکیده
تعهد کشورهای میزبان به رفتار منصفانه و عادلانه در برابر سرمایهگذار خارجی که متضمن حفظ ثبات محیط سرمایهگذاری، شفافیت، رعایت دادرسی عادلانه و … است، در کنار پویایی مسائل مرتبط با توسعۀ پایدار و ضرورت بازنگری و تغییر قوانین توسط کشورها و چگونگی تفسیر همزمان این تعهدات توسط دیوانهای داوری، از مسائل اساسی سرمایهگذاری بینالمللی است. در این زمینه در این مقاله ابتدا چگونگی تعامل و نحوۀ تفسیر این تعهدات در معاهدات سرمایهگذاری و سپس آرای داوریهای سرمایهگذاری بینالمللی بررسی و پس از آن تلاش میشود با در نظر داشتن ویژگی «معیار» در حقوق بینالملل، به چگونگی تعامل این معیار با تعهدات ناشی از توسعۀ پایدار توجه شود. در نتیجة این بررسی مشخص میشود معیار رفتار منصفانه و عادلانه با ویژگیهای یک معیار حقوقی مانند گسترة شمول، انعطافپذیری، قابلیت تفسیر و .... با در نظر داشتن موضوع و هدف موافقتنامههای سرمایهگذاری در پرتو سایر الزامات موافقتنامه مانند توسعۀ پایدار قابل تفسیر است و با توجه به آرای داوریهای سرمایهگذاری بینالمللی به نظر میرسد، دیوانهای داوری برای ایجاد تعامل میان این تعهدات برخی مؤلفههای رفتاری را برای کشورهای میزبان در نظر گرفتهاند.