ارتباط فرسودگی شغلی با طفرهروی سازمانی در میان کارکنان ادارات ورزش و جوانان استانهای غرب کشور
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا ، مدیریت ورزشی ، واحد بروجرد ، دانشگاه آزاد اسلامی ، بروجرد ، ایران
2 استادیار مدیریت ورزشی ، واحد بروجرد ، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
3 دانشیار گروه مدیریت آموزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.30510/psi.2022.299166.2114چکیده
محبوبیت استفاده از گروههای کار در سازمانها طی یک دهه گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته است. طفرهروی اجتماعی یکی از عوامل از بین رفتن بهرهوری در محیط کار است. تحقیقات زیادی برای شناخت عوامل زمینهساز طفرهروی اجتماعی انجام شدهاست. هدف تحقیق حاضر تعیین ارتباط فرسودگی شغلی با طفرهروی سازمانی در میان کارکنان ادارات ورزش و جوانان استانهای غرب کشور بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان ادارات ورزش و جوانان استانهای غرب کشور (کرمانشاه، همدان،کردستان، لرستان و ایلام) به تعداد 453 نفر بود. تعداد 203 نفر از کارکنان به صورت تصادفی انتخاب و به عنوان نمونه پژوهشی در تحقیق مشارکت کردند. از دو پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش وهمکاران و طفرهروی اجتماعی جورج جهت جمعآوری دادهها استفاده شد. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفت. براساس نتایج تحقیق ارتباط معناداری بین فرسودگی شغلی و ابعاد آن شامل خستگی عاطفی، شخصیتزدایی و فقدان موفقیت فردی با طفرهروی اجتماعی در کارکنان ادارات ورزش و جوانان استانهای غرب کشور مشاهده گردید. براساس نتایج تحقیق حاضر کارکنانی که به فرسودگی شغلی دچار میشوند، احتمال بیشتری دارد که از زیر بار مسئولیتهایی که در سازمان برای آنها تعیین شده است شانه خالی کنند بنابراین کاهش زمینههای فرسودگی شغلی می-تواند طفرهروی را در کارکنان کاهش دهد.
