تبیین چارچوب نهادی برای تمرکززدایی و موفقیت شوراهای اسلامی در ایران

نویسندگان

1 دانش‌آموخته دکتری سیاست‌گذاری عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران

doi
10.22059/jplsq.2020.293245.2259
چکیده

در دنیای امروز تمرکززدایی و تشکیل نهادهای محلی به‌عنوان یکی از راهکارهای موفق برای حل مسائل و مشکلات کشورها و استفادة کارامدتر از منابع و توانایی‌هایشان مورد توجه قرار گرفته است. در حال حاضر با گذشت بیش از دو دهه از تشکیل شوراها در ایران، تقریباً این اجماع حاصل ‌شده که این نهاد محلی نه‌تنها در انجام وظایف خود و کمک به دولت تأثیرگذار نبوده، بلکه گاهی موجب ایجاد مشکلات اساسی در فرایند مدیریت شهری شده است. بنابراین پرسش پژوهش حاضر آن است که دلیل عدم موفقیت شوراهای اسلامی در ایران چیست؟ پاسخ این است که برای موفقیت تمرکززدایی ضرورت دارد چارچوب نهادی دقیقی در دو سطح ملی و محلی پیش‌بینی شود که در ایران چنین اتفاقی رخ نداده است. در واقع این پژوهش با بهره‌گیری از روش توصیفی-تحلیلی در پی بررسی اصول و زیربنای شکل‌گیری نهادهای محلی و تطبیق آن با الگوی تمرکززدایی در ایران است. بی‌شک تبیین اصول تشکیل نهادهای محلی و مطابقت آن با وضعیت فعلی شوراها می‌تواند کمک شایانی به نحوة اصلاح الگوی تمرکززدایی جهت کارامدی آن داشته باشد.