بحران پناهندگی اتحادیۀ اروپا در آیینۀ دیوان اروپایی حقوق بشر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، گروه حقوق بینالملل، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
2 استادیار گروه حقوق بینالملل، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
3 استادیار گروه حقوق بینالملل، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران
doi
10.22059/jplsq.2020.302668.2433چکیده
دیوان اروپایی حقوق بشر از طریق حمایتهای اساسی برای پناهجویان مدافعی پرتلاش از حقوق بشر پناهجویان بوده است. بحران پناهندگی که از سال 2011 اتحادیۀ اروپا را درگیر کرده، سیستم پناهندگی مشترک اتحادیۀ اروپا را به چالش کشیده است. در این پژوهش تلاش شده به روش توصیفی- تحلیلی، با بررسی تفاسیر دیوان در بحران پناهندگی به این پرسش پاسخ داده شود که بحران پناهندگی چه تأثیری بر تفاسیر دیوان اروپایی حقوق بشر از کاربرد کنوانسیون اروپایی حقوق بشر در قبال پناهجویان داشته است؟ بدینترتیب چهار حوزۀ اساسی حقوق بشر بنیادین پناهجویان یعنی منع شکنجه و رفتارهای غیرانسانی یا تحقیرآمیز (مادۀ 3 کنوانسیون)، همبستگی مجدد خانواده (مادۀ 8 کنوانسیون)، حق آزادی و امنیت (مادۀ 5 کنوانسیون)، و منع اخراج دستهجمعی (مادۀ4 پروتکل شمارۀ 4) بررسی شد. در نهایت به این نتیجه رسیدیم که بحران پناهندگی برای دیوان اروپایی حقوق بشر مجالی فراهم ساخت تا حوزۀ تفاسیر حقوق بشر پناهجویان را گسترش دهد و تداخلات سیستم پناهندگی مشترک اتحادیۀ اروپا و حقوق بشر را آشکار سازد. همچنین دول عضو هنگام اجرای سیستم پناهندگی مشترک باید به حقوق بشر پناهجویان احترام بگذارند و در صورت احتمال نقض آن، اجرای سیستم پناهندگی مشترک را متوقف سازند.