دیپلماسی علمی و فناوری و توسعه سیاسی در ایران
نویسندگان
1 دانشکده حقوق
2 دانشکده حقوق و علوم سیاسی
3
doi
10.30510/psi.2022.216230.1101چکیده
امروزه علم و فناوری یک اصل اساسی برای کشورها به شمار رفته و جوامع به دنبال دستیابی به دانش از راههای مختلف هستند. این پژوهش به دنبال نشان دادن این موضوع است که دیپلماسی علمی و فناوری یک ضرورتِ قابل اجماع و نهادساز در توسعه سیاسی است و بخشی از فرآیند توسعه سیاسی داخلی یک کشور به واسطه تحقق سیاست خارجی از دریچة مبادلات و مراودات علمی محقق میشود. برای این منظور، پژوهش حاضر به دنبال یافتن پاسخهای قابل اثبات و دلالتهای آشکار نقش دیپلماسی علمی و فناوری در توسعه سیاسی است. به این معنی که دیپلماسی علمی و فناوری با پذیرش و تبادل دانشجویان خارجی، همکاریهای بینالمللی دانشگاهی و برقراری روابط علمی و تعامل و همکاری پژوهشگران با یکدیگر در عرصه جهانی از طریق فرصتهای مطالعاتی، طرحهای پژوهشی مشترک، کنفرانسها و مقالات مشترک، زمینة اجماع و همبستگیِ بیشتر داخلی بر سر نهادسازی علمی و کاهش کشمکشها را به صورت طرحی نظری را فراهم میکند. روش گردآوری دادهها مبتنی بر روش اسنادی، راهبرد پژوهش بر مبنای قیاسی، روش تجزیه و تحلیل دادهها بر اساس روش توصیفی-تبیینی و ملهم از چارچوب نظری متناظر با دیپلماسی علمی و فناوری است.