ارتقاء الگوی کانونهای سلامت به عنوان یک مدل بومی حکمروایی مشارکتی در نهادهای دولتی
نویسندگان
1 جامعه شناسی
2 هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقات تهران
doi
10.30510/psi.2024.434184.4404چکیده
این مطالعه با هدف تبیین نظری الگوی بومی حکمروایی مشارکتی در نهادهای دولتی بر اساس مدل کانونهای سلامت انجام شد. این مطالعه کیفی با رویکرد نظریه زمینهای بوده و تلفیقی از روش های کیفی شامل مصاحبه و بحث گروهی متمرکز و مطالعه کتابخانه ای و بررسی الگوهای موجود حکمروایی مشارکتی بوده که در در 9 مرحله انجام شد. در مدل ارائه شده محرکهای حکمرانی مشارکتی ، شروع رهبری و وابستگی متقابل بود. سیستم زمینهای که در آن حکمرانی مشارکتی عمل میکند شامل ویژگیهای فرهنگی، ویژگیهای اجتماعی، دینامیک سیاسی و روابط قدرت مانند نهادینهبودن اقتدارگرایی که از موانع حکمرانی مشارکتی بوده و ضروری است تا سیستم زمینهای از طریق ترویج فرهنگ مشارکت و کار داوطلبانه، ارتقای اعتماد اجتماعی و بهکارگیری قدرت غیرمتمرکز و قدرت مبتنی بر همکاری ارتقا یابد. همچنین ضروری است دینامیک همکاری از طریق گفتگوی مداوم بین ذینفعان و رهبری، تعیین سازوکاری برای تصمیمگیری بر اساس اجماع و مشورت، ایجاد توازن قدرت میان ذینفعان مختلف، تغییر رویکرد رهبری هدایتکننده به تسهیلگری ارتقا یابد.
