نقش نهادهای دانش آفرین در پیشرفت پایدار با استفاده از روش فراترکیب
نویسندگان
1 عضو هیات علمی موسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی
2 ایران، تهران، رویش طلایی
3 استاد دانشکده روانشناسی و تربیتی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.30510/psi.2024.305505.2334چکیده
هدف این نگاشته تبیین نقش نهادهای دانش آفرین در راستای تحقق پیشرفت پایدار است. با استفاده از روش فراترکیب سندلوسکی و باروسو بیش از 2900 مقاله در حوزة نقش نهادهای دانش آفرین و دانشگاه ها درحوزه های پایداری، توسعه پایدار و پیشرفت ارزیابی شد که در نهایت با انتخاب 122 مقاله و با استفاده از تحلیل محتوا ابعاد و کدهای مربوطه استخراج و میزان اهمیت و اولویت هریک با کمک روش کمی آنتروپی شانون تعیین شد. براساس یافته ها، مشخص شد کدهای "ویژگی های لازم برای تسهیلگران در تحقق اهداف پیشرفت پایدار(در حوزه ارتباط با یادگیرندگان و تدریس) "، "ویژگی های لازم برای یادگیرندگان در تحقق اهداف پیشرفت پایدار(در حوزه شناختی) "، "نقش کلیدی آموزش در پیشرفت پایدار"، "نقش موثر و کلیدی آموزش عالی در توسعه و پیشرفت پایدار" بیشترین ضریب اهمیت را دارند و درمجموع 4 مقوله و 9 مفهوم و 25 کد برای ابعاد مختلف نقش نهادهای دانش آفرین در پیشرفت پایدار در این تحقیق کشف و برچسب گذاری شدند. در این راستا 4 مقوله دانش، نهادهای دانش آفرین، تحقیق و آموزش استخراج و به طور مجزا بررسی گردیدند. در نهایت، پس از طی گام های پژوهش چارچوب نهایی نقش نهادهای دانش آفرین در پیشرفت ارائه شد.